Fortress of Solitude

Autobiography...

Ganun Talaga…

            Kakaiba ang kumbinasyon ng mga salita na yan. Sapagkat gamit ang dalawang kataga na yan, maaari mong sagutin ang halos lahat ng tanong na nagsisimula sa “bakit”.

Pero hindi babagay ang mga kataga na yan sa lahat ng uri ng tao. Kung baga sa damit, hindi dapat magsuot ng pampusod ng buhok ang isang kalbo, gayong walang namang pumipigil sa kanila na gawin yun. Baka lang kasi mahirapan sila.

            Isa ako sa mga taong yan. Hindi yung kalbo na gumagamit ng pampusod ng buhok. Isa ako sa gumagamit ng “Ganun Talaga” bilang sagot sa karamihan ng tanong na binabato sa aking. At nag-ipon nang ilan sa mga paborito kong tinanong sa akin na sinagot ko ng “Ganun Talaga.” Ang mga ito ay:

·        Bakit daw ako hindi papasok sa araw ng birthday ko? (Hindi ko kasi sinabi na ang birthday ko ay June 12, kaya talagang walang pasok. Madaling makatakas sa panlilibre ng mga kaibigsn kapag walang pasok sa araw ng kapanganakan mo.)

·        Bakit mainit ang ulo ko noong unang araw ng klase? (June 12 ang unang araw ng klase at hindi talaga ako sanay na umaalis ng bahay kapag araw na yun.)

·        Bakit ako nabasa ng katumbas ng isang batyang tubig na nahulog mula sa isang parachute na ginawang tent gayong umiwas na ako? (Dun ko napatunayan na

malabo

na talaga ang mga mata ko. Ang lamig pa man din ng tubig-ulan na naipon ng buong magdamag.)

·        Bakit ako nahulog sa mula sa taas na apat na baitang ng hagdan nang pilitin kong abutin ang switch ng ilaw habang nakaupo ako sa upuang plastic? (Sa totoo lang, masakit talaga yun. Nabagsakan pa ng likod ko ang upuan.)

·        Bakit ako palaging nagpapatawa kahit na seryoso na ang lahat sa paligid ko? (Hindi ko alam kung masayahin lang talaga ako, o talagang malaki ang sira ko sa kokote.)

·        Bakit kami lumipat mula sa Bulacan at ngayon ay nakatira na kami sa Antipolo? (Hanggang ngayon, wala pa talaga akong maisasagot sa tanong na yan.)

·        Bakit ako nagrerenta ng kwarto sa Krus na Ligas ditto sa Diliman gayong sa Anitpolo lang naman pala ako nakatira? (Yun ay dahil tamad akong mamasahe araw-araw mula sa amin.)

·        Bakit ako hindi tumira sa Kalayaan Dorm noong bagong pasok ako sa U.P. at mas pinili ko pang tumira sa Krus na Ligas? (Ayoko lang siguro talaga.)

·        Bakit ako naging isang Non-Major na estudyante matapos lamang ng isang taong sa U.P.? (Yan ay dahil sa 24-unit rule ng Eng’g. Minsan naitanong ko sa ibang kaklase ko kung alam nila kung ano ang 24-unit rule, at napag-alaman kong sa Eng’g lang pala ginagamit ang patakaran na ito. Malas talaga.)

·        Bakit matapos ang isang taon at kalahati nang pagiging Non-Major ay hindi pa rin ako nakakahanap ng kolehiyo sa U.P. na malilipatan? (Yun naman ay dahil hindi ako nakapasa nang una kong sinubukan pumasok sa journ, kung saan ko talagang gustong lumipat.)

·        Bakit ako nag-AWOL ng isang semestre? (Pareho na rin ng nasa itaas ang sagot.)

·        Bakit hanggang ngayon, matapos ang apat na taon ko sa U.P., hindi ko pa rin nabubuksan ang webmail ko, dahilan upang hindi pa ako makapag CRS sa buong tagal ko dito sa unibersidad? (Masipag lang talaga akong maglakad at maghanap ng klase. Mapapadali lang ang pagsuko ko kapag iniasa kong lahat sa CRS na, minsan, sa mano-mano lang din naman ang bagsak.)

·        Bakit ako naaasar sa estado ng OPM music ngayon? (Siguro dahil hindi na siya orihinal, dahil puro revival, hindi na siya pinoy, dahil mga kanta ng mula sa ibang bansa ang madalas kantahin ng mga pinoy na manganganta, at. karamihan, hindi na musikang maituturing ang lumalabas.)

·        Bakit ako naghihintay sa harap ng silid-aralan para sa susunod kong klase samantalang ang klase ko ay magsisimula matapos pa ang isang oras at kalahati? (Madalas yan noong Non-Major ako. Hiwa-hiwalay ang mga klase dahil mga latak o tira-tirang mga klase ang makukuha mo. Pero yun ang mga panahon na nakakuha ako ng pinakamagagaling kong propesor.)

·        Bakit madalas, iyon at iyon ang palagi kong suot na damit? (Simple lang ang sagot dyan, dahil yun lang ang mga danit ko.)

·        Bakit ako lumipat sa kursong “journalismo”? (Pasensya na kayo, hindi ko talaga matiis na hind gamitin sang salitang narinig ko noong Gawad Plaridel. Sige, ibahin natin…)

·        Bakit ako lumipat sa kursong peryodismo? (

Sana

tama ang tagalog ko. Lumipat ako sa kursong ito dahil…)

Pangit man pakinggan ang “Ganun Talaga” bilang sagot, may mga tao talaga na gumagamit nito. Isa ako sa kanila. Mukha mang umiiwas lang ang tao na sagutin ang mga katanungan nabinabato, marahil may dahilan siya kung bakit yun ang kanyang sinagot. Maaaring ayaw lang niya talagang sabihin ang tunay na sagot sa mga pag-uusisa ng kausap. Maaari rin namang ayaw na niyang guluhin pa ang kausap tungkol sa mga detalye ng buhay niya na hindi na dapat pang malaman ng ibang tao. Pwede ring wala talagang kasagutan ang mga katanungan sa kanya. Hindi natin malalaman talaga kung ano ang umaandar sa isipan ng ibang tao. Kung sarili nga natin, minsan, hindi pa natin maintindihan, aasa ka pa bang maiintindihan mo ang ibang tao. Mas mabuti pang ibahin mo ang porma ng tanong mo. Yung hindi nagsisimula ng “Bakit”.

Para

kahit papano, may sagot kang makukuha sa mga taong katulad ko.

At kung tatanungin mo ako kung bakit ganito ang autobiography na ginawa ko, isa lang ang maisasagot ko sa’yo…(parang wala kang binasa ah)

Ganun Talaga…

Anim na Buwan...

Nagulat ka ba? Kung inakala mo na hindi na ako magsusulat uli dito, tama ka. Hindi na dapat talaga ako magsusulat dito. Bakit? Alam mo na ang isasagot ko dyan kung nabasa mo na ang mga nakasulat dito, kung hindi, kunin mo ang mouse at mag-scroll down ka muna dahil mahalaga na magsimula ka sa una, para may thrill! Pero minsan hinanap ko ang mga panahon na nasa harap ako ng monitor at nagsusulat dito. Pero tuwing naaalala ko na madalas blankong mukha lng naman ng monitor ang nakaharap sa akin, lalo akong tinatamad magsulat. Nagkataon lang talaga na may libre akong oras ngayon, sa halip na ibuhos ko ang oras na iyon sa paghilata at pagmumuni-muni nang nakapikit ang mata (natutulog).

Ano ang magagawa mo kung mayroon kang libreng panahon? Magpapahinga? Masarap magpahinga, hindi ba? Walang masama sa pagpapahinga, paghiga, pagtulog, pagrerelax, pagbabasa ng paborito mong libro, pakikinig sa paborito mong musika, paglalaro ng paborito mong laro, at sa pagpatay sa alagang aso ng kapitbahay mo kung nagiingay siya habang natutulog ka ng himbig. Pero papaano kung may anim na buwan kang libreng panahon? ano ang gagawin mo?

Kung iisipin mo, napakahaba ng anim na buwan para ibuhos lang sa iisang gawain ang laht ng panahong iyon, kaya nandito ako para tulungan ka. Bibigyan kita ng listahan ng mga bagay na maaari mong gawin sa iyon Anim Na Buwan...

Sa loob ng anim na buwan, maaaring...

• ipahinga mo ang iyong katawan sa haba ng panahon na ikaw ay palaging puyat.
• puyatin mo ang sarili mo sa mahabang panahon na ikaw ay palaging nagpapahinga.
• basahin mo ang lahat ng nakatambak na libro, magazine, dyaryo at iba pang babasahin sa loob ng bahay ninyo.
• magkunwari kang binabasa mo ang lahat ng nakatambak na libro, magazine, dyaryo at iba pang babasahin pero ang totoo nakapikit ka habang nakasubsob ang libro sa iyong mukha.
• makinig ng mga paborito mong uri ng musika.
• bumili ng mga paborito mong musika sa iyong suking pirata.
• mahuli sa raid ng mga pulis habang bumubili ng musika sa mga pirata.
• manood ng mga bagong palabas sa sine.
• magtipid na lamang at bumili ng mga bagong palabas sa sine sa bagong suking pirata upang panoorin sa bahay.
• mahuli uli sa raid ng mga pulis habang bumibili sa bagong suking pirata.
• maglaro ng mga nakatambak ng mga laro mo sa computer.
• bumili ng mga bagong laro sa suki mong pirata ng mga laro.
• magpabalik balik sa suki mong pirata ng laro dahil hindi gumagana ang larong iyong nabili.
• lumabas ka at magmall.
• maholdap ka habang papunta sa mall.
• maholdap ka habang ikaw ay nasa loob ng mall.
• maholdap ka habang ikaw ay pauwi galing sa mall.
• maholdap ng kapatid mo dahil may kailangan daw siyang bilhin sa mall.
• manood ng mga palabas sa telebisyon.
• manood ng mga political campaign ads ng mga kandidato sa telebisyon.
• makikanta sa mga bidyo ng kanta na ipinalalas sa telebisyon.
• makikanta sa mga campaign jingles ng mga kandidato sa telebisyon.
• magkamot ng ulo.
• maalala habang nagkakamot ka ng ulo na hindi ka pa naliligo ng ilang araw na.
• wag na lamang intindihin na hindi ka pa naliligo at ituloy lang ang pagkakamot ng sarili.
• kumain.
• bumili ng pagkain dahil naubos na ang pagkain sa bahay.
• uminom ng tubig.
• uminom ng tubig dahil wala nang makain sa bahay at tinatamad kang bumili sa labas.
• magbalak lumabas.
• itigil ang balak lumabas dahil wala ka nang pera dahil naholdap ka na ng ilang ulit.
• magtext.
• tumawag sa telepono.
• makipagtelebabad sa telepono.
• mamura ng nanay mo dahil buong araw ka nang nasa telepono.
• magtext uli.
• tumawag sa celfone kung ikaw ay mayaman.
• tumawag sa celfone kung ikaw ay Sun.
• magtext uli.
• magpagupit ng buhok.
• magpahaba ng buhok.
• magpapayat.
• magpataba.
• magpapayat sa unang bahagi ng anim na buwan ngunit mababawi din muli ng higit pa sa mgasusunod na buwan.
• magjogging sa umaga.
• magjogging ngamabilis dahil sa mga aso na humahabol sayo habng ikaw ay nagjojogging.
• magdala ng pamalo sa mga aso na humahabol sayo.
• magjogging ng mabilis habang hinahabol ka ng amo ng aso na pinalo mo.
• magjogging sa gabi.
• maholdap habang nagjojogging sa gabi.
• magjog in place sa loob ng bahay.
• tumigil sa pagjojog in place oras na mapansin mo na lokohan lang ang pagjojog in place.
• umuwi sa probinsya.
• bumalik mula sa probinsya dahil naalala mo na wala ka palang kamaganak sa probinsyang pinuntahan mo.
• maginternet.
• magdownload ng musika sa internet.
• maubos ang internet card mo sa gitna ng pagdodownload mo.
• magbayad ng malaki sa Meralco dahil sa laki ng bill ninyo sa kuryente.

Kulang pa rin iyan dahil alam kong hindi sasapat yan para sa anim na buwan. Magdadagdag na lang ako kapag may nagawa na akong bago sa anim na buwan kong libre... Bakit ako may anim na buwang libre?

Ganun Talaga...

Introducing...Lyric Blog (tinatawag din na pampuno ng blog)

Sinabi mo noon, hindi na babalik ang kahapon
Ngunit bakit ngayon nandirito pa rin

Sinabi niya sa akin, sagabal lang ang damdamin
Ang magmamahal ay mahina din
Sagot ba ang kamatayan sa lahat ng katanungan
Ang paningin niya, ngayo'y dumidilim
Kung diyos mo'y makasalanan,
Sasambitin pa ba ang kanyang ngalan
Paniniwala niya'y nawala na rin
Kung dati ang problema'y saglit lamang
Nagayon ito'y mahirap kalimutan
Pag-iisip niya'y naging malabo na rin

Nawala na ang kinang at ang kasiyahan
Ang ngiti sa mukha ay nakalimutan
Nagunaw na lahat sa kanyang mundo
Kaya nagayon ay, nababaliw na ang payaso

Ang mundo niya ay isang teatro
Buhay niya ay isang entablado
Pero ang payaso ay tao pa rin
Sa kaliwa ang hawak niya'y baraha
Sa kanan tangan niya'y gitara
Nag-iisip kung alin ang uunahin niya
Noo'y nagpapatawa ang payaso
Walang pakialam kahit magago
Pero bakit naging sensitibo na rin
Wala mang bahid ng kalungkutan
Pero huwad naman ang kasiyahan
Siya'y punong-puno ng tuwa't pighati

Lagi mo na lang sinasalo
Ang lahat ng aking ibinabato
Pagharap ko sa salamin
Nandoon ang payaso't nakatingin sa akin

Ano na ba ang kahahantungan
Ng payasong anonimo na sa lipunan
Hindi na maibabalik pa ang kahapon
Ang payaso noon ay hindi na ngayon
Wala na siyang pakiramdam
Wala na siyang pakialam
Wala na siyang tatakbuhan
Poot at galit ang nararamdaman

Nawala na ang kinang at ang kasiyahan
Ang ngiti ay napawi ng kalungkutan
Ako ang payaso, ang payaso ay ako
Pero 'di ko alam, nababaliw na ang payaso

Nababaliw na ang payaso...
Nababaliw...nababaliw...
Nababaliw na ang payaso

Ayoko uli mabasa...

Siguro nga gumagawa lang ako ng dahilan upang sumulat uli dito sa blog ko. Pero dahil nagdidilim ang kalangitan kanian habang ako ay naglalakad, mahirap nang mag-bakasakali, wala pa man din akong dalang payong. Hindi bagay sa akin ang wet-look. Nagmumukha akong wrestler na katatapos lang ng laban at basang-basa ng pawis.

Pero dahil wala pa rin akong maisulat na bago (dahil walang nangyayari sa akin dito kundi ang mapundi lang sa paulit ulit na sistema ng buhay ko), susubukan ko na lang kayong aliwin ng mga litratong aking nakuha.

Photo Blog Entry No.3...

Muli, mga kailangang sundin sa pagtingin ng mga nasabing litrato:

1. Pagmasdang maigi ang kapaligiran. Kung ayaw mong mapahiya, siguraduhing wala kang kasama na titingin sa litratong ito.

2. Kung may kasama ka naman, siguraduhing matalik na matalik kayong magkaibigan upang hindi niya ikalat kung sakali man na siya lang ang matatawa.

3. Pagkatapos tignan ng maigi ng litrato, lumingon-lingon muli upang siguruhin na hindi lang ikaw ang tumatawa o  ikaw lang ang hindi tumatawa (kung saan pareho kang magmumukhang kawawa).

Magkano kaya ang pamasahe sa jeep mula sa aking es-KWELA-han hanggang Davao?

Babaw ba? Sabi ko na sa inyo susubukan lang naman eh.

Katulad ng sinabi ko noon, ano ang napatunayan nito? Pinatunayan nito na tinatamad akong magsulat o/at wala akong maisulat.

Ganun talaga...

Basahan...

Nabawasan na naman ang yaman ko sa mundo...

Oo, tama. Nabawasan na naman ang yaman ko sa mundo. Ang saya-saya (ibig sabihin tapos na yung klase) kong naglalakad matapos kong pumasok sa klase ko sa Espanyol kung saan habang natututo ka ay tatawagin kang diablo, bungol, estupido, estupidissimo at pastilan (na hanggang ngayon ay hindi ko pa alm ang ibig sabihin) ng pinakamamahal naming propesor. Kaya't naisipan kong kumain muna sa isa sa mga istol (stall) malapit sa sakayan ng dyip. Matapos kumain ng kikyam na ginupit ng gunting (oo, gunting. pati nga footlong, squid ball, chicken ball ay biktima rin nang walang patawad na gunting ni manong), at uminom nang isang sikat na brand ng green tea, naglakad na ako papunta sa sakayan ng dyip.

Nabawasan na naman ang yaman ko sa mundo. Ang tagal dumating nang dyip (kung dyip ang tagalog ng jeep, ano kaya ang tagalog ng jeepney?) at matindi ang sikat nang araw na iyon. Natural, tagaktak ang pawis ko. Pwede mo pa akong mapagkamalang tumakbo sa paligid nang aking es-KWELA-han na sumuko na lamang at naghintay ng dyip. Unti-unting dumami ang taong naghihintay sa lugar ko, at siguradong sa pagdating ng dyip, magmumukahng kinukuyog na magnanakaw ang dulo nito sa dami nang nagaagawang makasakay. At iyon na nga ang nangyari pero dahil sa aking angking kalakihan, sila ay nahawi(tumilapon) upang ako'y pasakayin. At nang ako'y makaupo, dun ko napansin ang masaklap na katotohanan.

Oo, nabawasan na naman ang yaman ko sa mundo. Nahulog ang panyo ko habang nagkakagulo sa pagsakay...

Bwiset...

Wala na kong magagawa...

Ganun talaga...

Update: Nang ako'y sumakay muli sa lugar na iyon. Nakakatawa man isipin ngunit hindi lang pala ako ang nabiktima doon. Nakakita ako nang panyo na nakahandusay sa kalsada. Patas lang talaga ang mundo.

Nabawasan na ang yaman ng isa pang tao sa mundo...

Iskrats...

Iskrats...

Aug 24, '06 9:58 PM for everyone

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Create your own message at BlingyBlob.com

Photo blog... Returns

Nandito na naman pinakamadaling gawin sa buhay, ang pagtawanan ang mali nang iba. Muli, wala akong gustong bastusin sa gagawin kong ito. Ako ay nandito lang upang ipakita ang aking napapansin. Pasensya na lang kung tinamaan ka.

Eto pa ang nakita ko habang naglalakad sa aking es-KWELA-han. Eto muli ang tips habang pinagmamasdan mo ang litratong ito:

1. Pagmasdang maigi ang kapaligiran. Kung ayaw mong mapahiya, siguraduhing walakang kasama na titingin sa litratong ito.

2. Kung may kasama ka naman, siguraduhing matalik na matalik kayong magkaibigan upang hindi niya ikalat kung sakali man na siya lang ang matatawa.

3. Pagkatapos tignan ng maigi ng litrato, lumingon-lingon muli upang siguruhin na hindi lang ikaw ang tumatawa o  ikaw lang ang hindi tumatawa (kung saan pareho kang magmumukhang kawawa).

Mukhang hindi lang Math Tutor ang kailangan nila...

Kung ang una kong pinakita ay naka print-out lamang at madaling sabihin na simpleng pagkakamali lamang at madaling palitan, papaano ang gawa sa bakal na signs (kahit gaano ko talaga katagal maisip, hindi ko matandaan ang tagalog ng signs, at pangit ang salitang "senyas").

Ngayon alam ko na kung saan makakakita ng "Science Teacher"...

Sarap talagang maglakad-lakad kapag walang ginagawa....

Ayokong mabasa....

Dahil wala akong payong at straded ako dito sa isang internet shop sa loob ng aking es-KWELA-han, naisipang kong gumawa na lang ng bago sa blog ko. Mas maigi na yun kesa (hindi yan babaeng keso, ibig sabihin nyan ay "sa halip na") maligo ako sa ulan habang naglalakad papunta sa klase ko.

Yan ang isa sa mga hilig ko, ang maglakad dito sa aking es-KWELA-han. Ayan na, naririnig ko na ang paghithit ng hangin, may naririnig na akong  "Eh bakit ka naman maglalakad sa loob ng es-KWELA-han mo?". Yan po kasi ang buhay ng mga kapag hindi block section ang nakasanayan mo. Kaya sa halip na ang matambok na grupo ng kalamnan (muscle yan para sa mga conyo) sa ibabang bahagi ng katawan ang lumalaki (sa madaling sabi, P-W-E-T), hita ang malalaki sa lahat ng e-STUD-yante dito.

Pero hindi basta-basta ang paglalakad dito, marami kang makakasalubong dito na nakakapagbigay ng aliw (mababaw lang talaga ang kaligayahan ko siguro). malamang nakita mo na sila sa mga corridor ng sarili mong es-KWELA-han. pero kung hindi, nandito ako at ipapaliwanag ang lahat sa inyo.

Habang naglalakad ka, marami kang nakakasalubong, pero di mo sila pinapansin dahil may pupuntahan kang importante (mas mahalaga nga naman ang paborito mong pwesto sa internet shop sa paglalaro ng DOTA kesa pansinin mo ang mga tao sa tabi mo). Kaya liban pa sa paglalakad, hilig ko rin ang maupo sa isang tabi at manood ng mga nagdadaan (try nyo, yumaman na ako ng 30 pesos dahil sa kakapulot ko ng mga nahuhulog na barya, ewan ko lang kung nililimos nila sakin talaga ang mga barya na yun).

Eto ang ilan sa mga tao na nakita ko habang nakaupo ako at nagpapayaman:

• Pin Ball - Nakapaglaro ka na marahil ng pinball machine, pagmasdan ang bola nito. Ganito gumalaw si Pin Ball. Halos lahat ng tao na nakakasalubong ay nabubunggo. Hindi mo maintindiahn kung talagang nagmamadali lamang s'ya o may karampatan na iskor ang bawat tao na kanyang nabubunggo. Eto ang iskor ng bawat tao: Mga mas nakababata sa'yo - 5 pts. ; Mga kasing edad o mas matanda ng isang year level - 10 pts. ; Miyembro ng opposite sex (kung bakla o tomboy ka mahirap humanap nito, lalo na kapag bi ka) - 15 pts. ; Babaeng kasama ang boypren nito - 20 pts. plus extra 10 pts. kung magpapakilala ka sa babae sa harap ng boypren; Senior - 25 pts. ; Senior na kasama ang kanyang frat - 30 pts. plus 5 pts. sa bawat tenga ng mga frat men na mahahawakan mo; Teacher - 30 pts. ; Terror teacher - 40 pts. ; College Secretary - 50 pts. ; Dean - 100 pts. ; Lahat ng score sa mga teacher na mabubunggo mo ay may plus 50 pts kung ibibigay mo pa sa kanya ang ID mo matapos mo syang bungguin.(Lahat ng pagbunggo ay counted lamang kung mapapatigil sa paglalakad ang binunggo mo.) Danger Level - 2/5 kapag maraming tao, 4/5 kapag ikaw lang ang naglalakad. Bilisan ang paglalakad, lalo na kung maraming dala.
• Mang Kuk U. Lam - sila ang mga tao na bumubulong ng hindi mo alam kung anong lenggwahe. Nagsisimula lamang silang bumulong matapos na mabunggo ni Pin Ball o nang sinuman na minalas-malas na makadaupang-palad (makasalubong po ang ibig sabihin nyan) nya. Matapos na maistorbo si Mang Kukulam sa kanyang tahimik na paglalakad, ito sa bubulong ng sari-saring mantra (marahil nagmumura lang ito, pero dahil sa hina, hindi na marinig) upang bigyan ng sumpa ang malas na nilalang. Tuloy ito hanggang sa makarting ito sa kanyang kwarto kung saan nag-aabang ang iba pang mangkukulam. Ikukwento ang nangyari sa kanya at saka sila mag-aalay ng isang birheng tuko upang mapalakas ang sumpa sa malas na nilalang. Danger Level - 1/5, laway lang ng pagbulong nya ang hindi mo makakasundo, mag-baon (mag-dala hindi maglibing ang ibig sabihin nyan) ng pamunas.
• MP3 Speakers - Oo tama ang hinala mo, eto yung kumakanta habang naglalakad. Pero sa kabilang banda, katulad ng MP3 files, maganda rin ang kwaliti (Quality) ng sound na lumalabas kay Speakers. Masarap makasalubong ang mga ganito, lalo na kung iisa ang direksyon nag pupuntahan nyo. Danger Level - 1/5, problema lang kapag mukhang piranha ang kumakanta, masakit lang sa mata, pumikit habang nakikinig
• Videoke - sa pangalan pa lang, alam mo na kung ano ang itsura ng mga taong ganito maglakad. OO, kumakanta habang naglalakad. Pero may pinagkaiban kay MP3 Speaker si Videoke. SAWND KWALITI (sound quality). Kung si Speaker ay maganda ang kwaliti, si VIdeoke, parang naglalampong na pusa kung i-iyak nya ang mga kantang alam nya. Mas gugustuhin mo pang makinig sa nilalagaring yero kesa makinig kay Videoke. (Pag pinakanta mo kaya sya ng "My Way", may mapapatay din kaya?) Danger Level - 3/5, maaaring magdulot ng pagdurugo ng tainga, 4/5, kung mukha pa ring piranha ang kumakanta.
• Ulianin - sa madaling sabi, makakalimutin. malamang kahit isang beses sa buhay mo, naging ganito ka na rin. Ito ang mga tao na naglalakad ng normal sa daan nang biglang, walang sabi-sabi ay hihinto, at mabubundol ng mga tao na nasa likuran niya, kung saan mapapabulong nanaman si mang-kuk-u-lam at madadagdagan ng maraming puntos si pinball. Matapos tumiggil si Ulianin, titingala ito sa kalangitan habang bumubulong, sabay bibilis ang lakad o kakaripas ng takbo papunta kung saan man panig ng impiyerno ang may kinalaman sa nakalimutan nya. Danger Level - 2/5, mauuntog ka lang naman sa batok nya, matapos yun, hindi mo na siya makikita pa nung araw na yun. wag mo na lang susundan.
• Pac-Man - Hindi ito yung boksingerong kumakanta na gustong maging vice-mayor. Yung laro dati ng mga bata. Lolo ni Mario at Luigi. Sa mag naglalakad, eto ang mga tao na kumakain habang naglalakad. Parang pinainan ng mga power pellets sa harapan, at lumiliko lamang para sa dalawang bagay; pader at ibang tao, na madalang pa nyang makita. At kapag hindi nakita ng mga Pac-Man ang mga tao at nabundol, Tulad ng totoong Pac-Man na binundol ng multo, manliliit din sila sa hiya hanggang sa mawala ang mga ito. At mula sa malayo naririnig mo pa rin ang wa-cap-wa-cap-wa-cap-wa-cap ni Pac-Man (kung hindi mo naintindihan yun, isipin kung ano ang sawnd ni Pacman habang kumakain). Danger Level - Depende sa kinakain; 1/5 kung ang kinakain ay mga pagkaing hindi likido, 2/5 kung kumakain ng pagkaing hindi likido ngunit may dalang inumin, 3/5 kung kumakain ng pagkaing may likido, malabnaw man o malapot, 4/5 kung kumakain na ng pagkaing may likido, may inumin pa, 5/5 kung makaputing damit ka. wa-cap-wa-cap-wa-cap-kreek-wi-wi-wi-wi-wi-wi-wi-wi-wap-wap.
• Sweepers - Grupo ito ng mga tao, tatlo pataas. At oo, winawalis nila ang daanan kapag naglalakad dahil sakop nila, from end to end, ang buong daanan. Kaya sweepers, ultimo alikabok hindi makakaraan. At kahit nagmamadali ka pa, hindi ka pararaanin kahit gaano ka kaliksi. Karamihan sa mga naiipit sa harap ng mga Sweepers, wala nang nagagawa kundi sumabay na lang sa pag-lalakad ng grupo hanggang may sumalubong na isa pang grupo ng Sweepers kung kailan mag-di-disperse ang kalahati ng bawat grupo para makadaan at dito na sa gitna ng kaguluhan makakasingit ang mga nasa likuran. Danger Level - Depende sa teacher ng susunod mong klase kung saan ka ma-le-late nang dahil sa Sweepers. pinapayuhang sumutsot o pumalakpak ng napakalakas sa likuran nila upang mapalingon at sa gitna ng kaguluhan habang hinahanap nila ang gumawa ng tunog, sumigit upang makadaan.

Ako, kanina, naharangan ako ng mga Sweepers. Naiirita ako dahil hindi ako makaraan. Naglakad ako ng malapit sa kanila na para bang barkada nila ako (kahit nagmukha akong gusgusin sa tabi ng mga conyo na yun). Saka ko tinapakan sa sakong ang isa sa kanila. Napalingon ang lalaki, sabay sorry ko, at sabay lakad ng matulin nang hindi lumilingon (Disclaimer : Wag gagawin sa grupo ng mga mukhang fraternity, grupo ng babae, at grupo ng mga lalaki na mas malaki sa iyo, kung ayaw mong masaktan). Nagmamadali ako eh. Ganun talaga...

Introducing...Photo Blog...

Dahil wala ako masyadong panahaon upang sumulat ng magandang kwento ngayon, ito na lang muna. Eto ang nakita ko habang naglalakad sa aking es-KWELA-han. Eto ang tips habang pinagmamasdan mo ang litratong ito:

1. Pagmasdang maigi ang kapaligiran. Kung ayaw mong mapahiya, siguraduhing walakang kasama na titingin sa litratong ito.

2. Kung may kasama ka naman, siguraduhing matalik na matalik kayong magkaibigan upang hindi niya ikalat kung sakali man na siya lang ang matatawa.

3. Pagkatapos tignan ng maigi ng litrato, lumingon-lingon muli upang siguruhin na hindi lang ikaw ang tumatawa o  ikaw lang ang hindi tumatawa (kung saan pareho kang magmumukhang kawawa).

Ano ang pinatutunayan ng litratong ito? Kung ang iniisip nyo ay pinatunayan lang nito na kahit saang parte ng mundo, kahit sa lugar kung saan pinagmamayabang ng ilan ang katalinuhan, ay may lalabas at lalabas pa rin na kamamangmangan (naks! ang lalim!), pwes! mali kayo. EM-EY-EL-EE, MALI! Pinatutunayan nito na tamad akong sumulat sa blog ko. Ganun talaga eh...

Paki tapon naman...

Tuloy pa rin ang isno sison dito sa aking es-KWELA-han. Puno na ng kulay kahel na dahon ang mga kalsada (oo, kahel. orange kung ayaw mo ng kahel). Nakakatuwa dahil minsang mapadaan ako sa isang kalsada, may nakita akong isang tumpok ng nasabing kahel na dahon na hanggang binti ko ang taas, (binti KO ha, malamang tuhod mo na yun, malaking bulas kasi ako, laking Nido kasi). Ang nakakapagtaka, katabi ng tumpok ang isang wheelborrow (hindi ko makita yung tagalog nya sa dict eh) na lalagyanan ng basura at isang dambuhalang dustpan (daspan).

Ngayon, kung ano man ang pumasok sa isip ng nagwalis doon at hindi na lang niya dinampot ng daspan ang mga kahel na dahon ay hindi ko na alam. Malamang bayad (BaY-ad ang basa dyan at hindi Baa-Yad) sila kada oras at kapag hinagin ang mga dahon ng mga nagdadaan na jeep (dyip), TA-DA!!!, instant overtime!. Napaka-efficient ng Pinoy talaga. AMAZING! Mas mabuti na nga naman yun kaysa nakatayo ka lang sa gitna ng corridor at nagpapalimos (oo, NAGPAPALIMOS at hindi NANLILIMOS) ng papel sa lahat ng nagdadaan.

FLAYERS... (fla-yers ha, hindi fle-yers)

Malamang nakita mo na sila (at kung hindi, malamang kapapanganak mo pa lang). Sila yung mga nasa daan na lillingon-lingon, parang holdupper(holdaper, hindi ko talaga ma-gets/getz ang salitang ito. halatang Pinoy ang gumawa), na nakatingin sa lahat ng tao na nagdadaan, parang snatcher (snatser), at lumalapit sa lahat ng mapagtripan, parang mga lasing at adik sa lansangan. Pero hindi ka naman masasaktan sa paglapit nila sayo. Makakatanggap ka lang ng libreng papel. OO, Libreng papel.

Hep! Hep! Hep! Wag ka munang matuwa dahil hindi mo naman talaga magagamit ang papel na ibinigay sayo (maliban na lang kung may koleksyon ka ng scratch paper o mahilig kang mag-peypermashey). Dahil ito ay puno na ng nakasulat tungkol sa kung anu-anong bagay. Lahat ng gustong iparating ng ilang mga tao sa iba pang mga tao, pwedeng (at nailagay na) dito. Kahit ano, nakita ko nang lahat ng uri nyan. Pa-weirdohan pa tayo (yung sakin may sticker pa ng mga pusa).

Para sa mga gustong pumasok sa ganitong negosyo, este, hobby (dahil wala naman talaga kasing mapapala dito, maliban na lang ang saya na naiparating mo sa tao ang mga saloobin mo, kunwari sulit yun.), marami kang dapat malaman. Mula sa paggawa ng flayers (fla-yers, hindi fle-yers, kulit mo ah), hanggang sa pamimigay nito sa tao. kaya nandito na ang...

IjOtSgAyD2fLaYeRs....(oo, mahirap basahin, kaya mo yan, ulitin mo na lang... fla-yers, hindi fle-yers)

Sa paggawa ng flayers (ayoko na, makulit na, corny pa), may mga alituntunin (naks! alituntunin, %mins. kong pinagisipan yan) na dapat kang sundin. Katulad ng:

1. I-type mo ang lalamanin ng flayer mo. Ayaw mo naman sigurong mag-mukhang scratch paper ang flayer mo bago pa ito makarating sa tao. Plus, makakatipid ka sa tinta ng bolpen at painkillers dahil sa sakit ng pulso mo kakasulat ng lahat ng kopya.
2. Dahil sa dahilan ng una, dapat din mass produced ang flayer mo. Pwede mong isulat isa-isa ang flayer mo kung (1) marami kang bolpen at papel, (2) marami kang oras, (3) tatlo lang ang gagawin mong flayers o (4) marami kang painkillers. Pero kung ako sayo, punta ka na lang sa pinakamalapit na Xerox manang sa inyong lugar. May libreng langhap ka pa ng powder na pang-Xerox.
3. Gandahan ang color-coordination ng text at ng papel na gagamitin sa flayer mo. Ang flayer na red ang papel at pink ang text ay masakit lang sa mata. Samantalang ang black na papel at black na text sa flayer ay nakakabagabag lamang sa makakatanggap nito.
4. Kung may iisusulat ka sa flayer mo, gamitin ang buong papel. Oo, pati yung likod. Wag pipilitin na magkasya ang mahabang sulatin sa harap kung ayaw mong magmukhang picture ng mga langgam ang text mo.

Sa oras na makagawa ka na ng flayers mo, kailangan mo nang ipamahagi sa tao ang ginawa mo (kunwari, may pakialam sila sayo). Magsisimula ka nang tumayo sa daan at mamigay ng flayer, tulad ng isang kapitbahay na nagpapasa ng basura sa kanyang mga kaibigan. Pero dahil kailangan mabilis ang pamimigay, kailangan mo ng tauhan na gagawa nyan para sayo. Kung kukuha ka ng tauhan, ito ang mga kailinagan mong kunin.

• Predator - sila yung mga tao na daig pa ang bloodhound kung makaamoy ng tao. Di ka pa nasisinagan ng araw, alam na ni Predator na dadaan ka malapit sa kanya. At daig pa ang pating na nakaamoy ng dugo, hindi na siya magaaksaya pa ng panahon. Lulusubin ka niya at sisiguraduhin na wala kang kawala. Wala ka nang mapupuntahan, siguradong magiging biktima ka ni Predator, sabay abot ng flayer.
• Pa-cute - sila ang mga tao na ginagamit ang angking charisma (meron man o wala) sa kanilang strategy. Oras na makita ka ni Pa-cute, ilalabas na nya ang kanyang Close-up smile. At gamit ang kanyang rosy cheeks (either by make-up, natural o natural dahil nasampal siya sa magkabilang pisngi), magpapapansin sya sayo. Kapag tumingin ka na, tulad ng isang mamimingwit (mangingisda sa mga hindi nakakaintindi) na nakahuli ng isda sa kanyang pamingwit, dahan dahan siyang lalapit sa taong nahuli sabay bati ng "Hi!". At bago ka pa makasagot, iaabot na nya ang flayer, senyales na tapos na ang usapan nyo.
• Trap Master - eto ang mga tao na nakaabang sa lahat ng entrada at salida (entrans at eksit po yan). Oo, LAHAT. Bakit nga naman sila magaabang sa mga corridor eh siguradong mas maraming tao na dadaan sa mga pasukan at labasan. Nagtatago sila sa mga pader sa gilid-gilid ng mga pinto, nag-aabang ng mga mahuhulog sa kanilang mga bitag. Pagdagsa ng mga tao, parang si Papay (Pop-eye) na kumaing ng ispinats, magkakaroon ng pambihirang bilis at liksi si Trap Master. Mabibigyan niya lahat (oo, lahat!) ng mga taong nagdadaan. Papasok ka pa lang, may libreng papel ka na, paglabas mo, may pangalawang kopya ka na. Marka ng nahulog sa bitag ni Trap Master, daig pa ang mine field sa tindi, mas marami pang casualties!
• Tree Hater - eto yung mga tao na nagaabang sa mga corridor na nagaabot sa mga taong nagdadaan. Normal lang di ba? Mali!!! dahil kung normal lang sila, wala sila dito ngayon sa sinusulat ko ngayon. Sila yung mga tao na nagmamadali nang matapos ang kanilang pamimigay. Kaya't oras na may magdaan, aabutan ka nila ng not 1, not 2, not even 4, but 5, yes 5!, na kopya. Oo, limang kopya! BUT MORE, THERE'S WAIT! dahil kung may kasama ang unang nabigyan, bibigyan nya rin ito nang sindaming kopya (minsan higit pa). Hindi daw kasi pwedeng manghiram ng kopya. Pagdaan mo kay Tree Hater, mukha ka na ring namimigay ng flayers. Wala ka nang magagawa, tatanggapin mo na lang.
• Track Star - Halos normal kung mamigay sa mga corridor. Nakatayo lang, walang masyadong kakaiba. Ulitin ko, HALOS! Madaling iwasan wag ka lang magpapakita na naiwasan (o iniwasan) mo siya dahil kung hindi, lagot ka kay Track Star. Kapag napansin na ni Track Star na nakaiwas ka sa kanya, iinom na siya ng isang galong krudo (malamang unleaded, sponsored by Caltex), paaandarin ang makina, at tatakbo patungo sayo nang parang walang bukas. Parang Ghost sa Pacman (hindi yung kumakantang boksingero ha), hahabulin ka hanggang sa dulo ng mundo, o hanggang makapasok ka sa kwarto mo, imbakan daw kasi ng Power Pellet. Yan ang dedikasyon! Wag mo lang tatakbuhan si Track Star. Mapapagod ka na, magmumukha ka pang magnanakaw na hinahabol ng nagbebenta ng dyaryo.
• Street Children - eto yung mga tao na hindi sa corridor nagaabang ng mga biktima. Marami na daw kasing kakumpetensya eh. Kaya ang MO (modus operandi para sa mga hindi nakakaalam, at style para sa mga tanga na hindi alam ang modus operandi) nila, sa kalsada naglalako, este, namimigay ng flayers. Kasama nila ang mga nanlilimos na bata sa lansangan. Paglapit sayo ng mga nanlilimos, magtatago sila sa likod ng mga ito. Pagsuway mo sa mga nanlilimos, SURPRISE!, sa isang iglap, ikaw na ang nililimusan ng libreng papel. Matuwa ka man o hindi, kung gaano kabilis napaligiran ka ng mga bata, ganoon din kabilis ang pagtakas ni Street Child, para hindi ka na makatanggi sa munting biyaya na ipinagkaloob nya sayo (kunwari uli, sulit yun).
• Shy Type - sila naman ang mga namimigay na nakatayo sa corridor na namimigay ng flayers. At pag sinabi kong nakatayo, as in NAKATAYO. hindi siya umaalis sa kinatatayuan nya. PERIOD! Nailed feet syndrome ang tawag ko dyan. Ang mga nagdadaan lang sa radius ng kanyang mga kamay ang naaabutan nya pero dahil hindi man lang siya umaalis sa kinatatayuan nya, nagmumukha lang siyang bulletin board na pinagdikitan ng mga kopya ng flayer, pwedeng abutin ng mga nagdadaan. Kawawa naman, mukha tuloy sampayan ng libreng papel.
• Hybrid - oo, eto yung mga likha ng mga tao dahil hindi na daw efficient kung one type lang per person. Dapat multiple classes. Mongrels ika nga (kung hindi mo alam ang mongrels, wag kang magalala, hindi ka nagiisa, lingon ka sa tabi mo...oo...mongrel yan). Dito na pumapasok ang pinakakagimbal-gimbal na uri ng tao na nilikha sa mundong ibabaw (mababa nga lang sila sa immortal). lahat ng pwedeng kombinasyon, pwede. Oo, pwede! For example, Trap Master Predator, o kaya Pa-cute Track Star. pero hindi nagtatapos dyan, dahil hindi kuntento ang tao, ang bi-breeding, nauwi sa multiple breeding, hanggang sa malikha ang pinaghalong lakas ng lahat ng nabanggit sa itaas, Ang tawag sa kanila, IMMORTAL. Hindi ka naniniwala, try mo ko, ibabaon kita sa libreng papel. NO STIR!

Ang haba na ba ng nabasa mo. Ok lang yan. Tapos na nga eh. At least di ba may natutunan ka (kunwari pa rin sulit yun). Ang sayang makatanggap ng libreng papel. Dahil ang lahat ng mga libreng papel na ibinibigay sa inyo ay may mensahe. At ang mensahe na yan ay "Hello, eto oh, pakitapon naman." Tapos nun pinatutunayan ko lang na tama ang pangalang flayer sa kanila. Diretso lipad... lipad sa basurahan. Kasama ng mga kahel na dahon na tinatangay ng hangin. Gusto nyong pa bang pumasok sa hobby na yan? Bakit hindi? Ganun talaga eh...

Yunibersiti istudent kawnsil eleksyon updeyt....

TALO SI DADO!!!

"Hus yor DADO naw?!"